15 november 2016

frutselknoopjes

Ik viel voor de frutselknoopjes. Niets aan te doen. Alleen daarvoor al zouden er knuffeldoekjes gemaakt worden. Dankjewel, mevrouw Khadetjes voor je schitterend initiatief en je al even schitterende patronen!


Werken met nicky velours was andere koek. Alsof al mijn naai-skills in rook waren opgegaan. Dat rekt, dat verschuift, dat zorgt kortom voor frustratie. Ondanks vijf geknipte exemplaren wou ik er bij de tweede de brui aan geven. Maar bandwerk loont: bij de vierde had ik de slag eindelijk te pakken.

Een tochtje door de miezerige regen later, zijn de vreetz'oppers, de knuffeldoekjes en de pennenzakjes (waar ik niet onverdeeld gelukkig over ben) afgegeven in de Stoffenkamer.

Blij dat ik meedeed.

13 november 2016

een late bloggers for life actie

Vanaf mijn computerscherm staren vijf vrolijke en lieve monsterachtige wezentjes me aan. Ze zijn de aanleiding om na twee maanden blogstilte nog eens een bericht het wereldwijde web in te sturen. Hoewel ik nog steeds geen fan ben van bandwerk, primeerde hier de stelling "één is geen".



Ik stel me voor dat een kind op de kinderoncologie in Gent uit een grote mand een vreetz'opper ofte zorgenvriendje kiest. Het badstoffen hoofdje vangt tranen op, de mond tracht leed te verzachten en het hart is streelzacht. Dat het ziekenhuis maar een verre herinnering mag worden, dat wens ik al die kinderen toe.

13 september 2016

het favoriete springplekje herontdekt

Een dag spoedverlof. Eigenlijk twee, want ook nog morgen. Ik werk als business analist en dat is me op het lijf geschreven. Maar de ambtenarij... Wij zijn niet verenigbaar. Ik plichtbewust, veel verantwoordelijksheidszin en een teamplayer. De ambtenarij, of toch die enkele collega's die haar clichébeeld met verve vertegenwoordigen, laks, de weg van de minste moeite, je-m'en-foutisme.
Wanneer ik uit pure machteloosheid de neiging om te gaan gillen met moeite kan onderdrukken, mijn toevlucht moet nemen in het toilet om de tranen de vrije loop te laten, dan is het tijd voor verlof.
Gelukkig kan dat zomaar, van vandaag op morgen.


het favoriete springplekje herontdekt

Ik deed wat ik het liefste doe: naaien. Eerst werd de laatste hand gelegd aan mijn Lotta skirt. De derde ondertussen. Nummer één deed het goed. Maar bleek iets te breed (ondertussen weet ik dat ze al behoorlijk uitgerokken is). Nummer twee was een maat kleiner. Overmoedig. Buik intrekken, rits dichtdoen, krak... Nummer drie ergens tussenin. Buik intrekken is nog een vereiste, maar de rits houdt het. :-)


Daarna was het de beurt aan mijn favoriet der kleine tasjes. Maar dat is voor een andere keer.

weetjes:
patroon:  Lotta skirt van Compagnie M.
               maat XXL, maar dan 2 cm versmald                    
stof:        Cloud9 Poppy Turquoise van bij Pieke Wieke           
               Viscose voering van bij Stoffen Artevelde       

11 september 2016

toch niet zo klein

Ik zag de Pearl Wallet Clutch en dat leek me een ideaal, klein opbergtasje voor mijn trein- en werkbenodigdheden. Treinkaart, badge van de fietsenstalling, badge van het werk. Niet meer dan dat.

Op de één of andere manier was ik blind voor de afmetingen die het patroon vermeldde (7,5" op 4,5"). Dus op het einde van de rit zit ik met een grote portefeuille. Eén die me weliswaar te mooi is om niet te gebruiken. De drie voornoemde kaarten hebben een zee van plaats.



weetjes:
patroon:  Pearl Wallet Clutch van Swoon Sewing Patterns
stof:        stoffen katoen van bij Pieke Wieke (denk ik, maar in elk geval niet meer in voorraad)           
               Decovil light
               Vlieseline plakkatoen G700
grootte:   19 cm lang, 11,5 cm breed

2 september 2016

meet Oke

Ze was een probeersel... Kan ik een pop maken die voor niemand in het bijzonder is? Kan ik daar zoveel tijd en aandacht insteken, wanneer ik niet zo emotioneel betrokken ben? Plan was om een tiental poppen te maken en dan ergens december volgend jaar op een markt te gaan staan.

Maar het plan is voortijdig afgebroken. Iets te enthousiast met de viltnaald... En krak zei de naald, ergens diep in het hoofd. De kans dat die naald nog zijn weg naar buiten vindt, is klein, denk ik. Maar toch kan de pop niet meer weg.

Ik zie wel of het experiment ooit nog eens verdergaat.


O, ze heet Oke. Een Scandinavische naam, eindigend op "e". Doet het altijd bij mij.


weetjes:
patroon pop:          Floppy Baby Doll Pattern van LaliDolls
patroon kleertjes:   eigen maaksel
poppenmateriaal:   Kamrin's Poppenatelier

27 augustus 2016

na de poppen de tassen

Soms moeten gewoonten eens omgegooid worden. Een tikkeltje risico. Zo had ik een aantal weken terug een bui van "laat ons eens wat vrouwelijker doen". Dat was in de stoffenwinkel. Ik ging met groen in gedachten en kwam terug met roze, bordeaux en bloemetjes. En hmmm, ik vind de tas heel mooi, dat wel, maar ze is me niet bepaald op het lijf geschreven. Wordt een nu-en-dan-tas, voor de chiquere gelegenheden.

Sydney Crossbody

Het kunstleder is een tussenstap naar echt leder. Ik schreef me in voor een opleiding lederbewerking, maar sta op de wachtlijst. Ik duim voor lastminute annulaties, maar ik vrees dat het voor volgend schooljaar zal zijn.

Kunstleder strijk je niet. Dat weet ik. Tegen kunstleder bots je ook niet per ongeluk met een strijkijzer. Dat heb ik ondervonden. De schade is beperkt, gelukkig.


Daarvoor nog was een andere tas aan de beurt. Een herhaling van deze, op vraag van een collega. In tegenstelling tot hier, werd ze gemaakt zonder uitstellen en zonder al te veel moetens. Een positieve vooruitgang. Maar dan dat geld vragen... Daar hou ik niet van! Nu een absoluut minimum. De volgende keer is er misschien meer lef om ook een kleine surplus voor de werkuren te vragen.
Enerzijds is er de trots. Daarnaast is er vooral bezorgdheid en een ontwijken van elke blik op de tas. Wat overigens niet zo eenvoudig is, want ik ga elke middag met de collega (en de tas) lunchen in de refter.

Harriet Expandable Tote

Zo, dankzij jullie bemoedigende berichten is het bloggen weer van start gegaan. Dankjewel daarvoor!
Rest me nog tal van kledingstukken te laten zien. Misschien. Later. Het lijf en ik zijn niet te beste vriendjes heden ten dage. Een reden waarom ze nog niet gefotografeerd werden.

Een fijn weekend gewenst!

weetjes:
patroon:  Sydney Crossbody van Swoon Sewing Patterns
stof:        stoffen katoen + kunstleder van bij Stoffen Artevelde                 
               Vlieseline H630 voor binnenstof
               Vlieseline plakkatoen voor buitenstof, hengsel en zakdelen
grootte:   33 cm lang, 28 cm hoog en 9 cm breed(onderaan)

patroon:  Harriet Expandable Tote van Swoon Sewing Patterns met extra binnenzakken en ritssluiting
stof:        buitenstoffen katoen van bij Stoffen Artevelde                 
               binnenstof  Timeless Treasures Fun and the Birds van bij Pieke Wieke
               Decovil light + Vlieseline plakkatoen voor buitenstof
               Vlieseline H630 voor binnenstof en flappen rits
               Vlieseline H250 op hengsels en binnenzakken
grootte:  32,5 cm lang (onderaan), 25,5 cm hoog en 12 cm breed

22 augustus 2016

over Nilo en nog wat

Nilo is de mooiste ooit. Het zachtste, vertederendste, nog een beetje naar schaap ruikende wondertje.
Ik begraaf mijn neus in zijn buikje en snuif een geur vol zachtheid en warmte op.


Zij heeft geen naam. Die mocht het metekindje geven, want ze werd haar pop. Maar het metekindje geeft geen namen aan poppen, dus... Zij was de mooiste ooit. Voordat Nilo dat werd. Even een tweestrijd nu tussen nog een pop maken of nog even wachten.


Tweestrijd ook tussen bloggen of niet. In de afgelopen maanden had ik af en toe zin en al even vaak helemaal niet. Het begon met niets te vertellen hebben. Het ging geruisloos over in een zich terugtrekken uit de sociale media. Een wereld die ongemerkt steeds kleiner werd. Nee, eigenlijk niet ongemerkt. Eerder vastgesteld met een zekere onverschilligheid. De betrouwbare, standvastige, goedlachse collega. Met weinig leven daarbuiten. Dat was / ben ik nog.

Ik vind dat het tijd is om even te komen proeven van dat sociale leven buiten het werk. Weglopen van alle contact, bron van gemis en kwetsuren, zal me niet brengen waar ik wil zijn.
Ik kom gauw ook bij jullie piepen. Lezen over leven, terwijl ik daar zelf niet bepaald in uitblonk, was te pijnlijk.

Zo, de eerste stap naar bloggen is genomen. Nog slechts op "publiceren" duwen, en daar gaan we. Tot later!