22 januari 2017

oud, ouder, oudst

Oud, ouder, oudst. Dat zijn deze tasjes ter ere van blogvriendschappen. Het ene al wat langer geleden afgegeven dan het andere.


Tassen, tasjes... Gebruiksvoorwerpen. Dat zijn toch de objecten die ik het liefste naai.
  



Binnenkort komen verser van de pers projectjes. Gisteren kon ik me er eindelijk toe zetten om mijn naaimachine uit de kast te halen. Een portemonnee uit kurkleer rolde tevoorschijn. Na mijn vorige heel geslaagde exemplaar ben ik wat teleurgesteld in deze. Maar ach, het is ook voor het eerst dat ik kurkleer gebruik. Van zodra de zon komt piepen, maak ik er foto's van.

Nu is het tijd om de beginselen van quilten in de vingers te krijgen.

Een fijne zondag gewenst!

weetjes:
patroon:  Heidi Foldover wristlet van Swoon Sewing Patterns
stof:        katoen van overal en nepleer
               Vlieseline plakkatoen G700
grootte:  23 cm lang en 16,5 cm hoog

patroon:  Marianne wristlet van Swoon Sewing Patterns
stof:        katoen van overal
               Decovil light + Vlieseline H250 voor buitenstof
               Vlieseline H630 voor binnenstof
grootte:  19,5 cm lang, 11 cm hoog en 5 cm breed (onderaan)

16 januari 2017

onafscheidelijke warmte

2017 is voorlopig handwerkloos. Rusteloosheid en toekomstpijnen, dat gaat voor mij niet samen met stil achter de naaimachine zitten of in de zetel met een breiwerk in de hand. Die gaan eerder gepaard met opruim- en weggooiwoede. Dewelke natuurlijk ook handig zijn wanneer je verhuist naar een kleiner huis. :-)

Onderstaande items vonden al één à twee maanden geleden hun weg naar mijn hals en handen. Ze verdienden al ruimschoots het label "onafscheidelijk".


En ondertussen is er al tweemaal naar het containerpark gereden, is de zolder leeg (of zo goed als), en komt de rust stilaan weer. Het leegmaken van de berging spaar ik voor een volgende opruimbui...


... want vorige week is de jongste telg uit de familie geboren. Voor hem haal ik binnenkort de naaimachine weer boven. Kruippakje, dekentje, boekentasje voor de crêche... ik twijfel nog.

weetjes:
Sjaal:
patroon:  Moonraker van Melanie Berg
garen:     Fine Donegal van Debbie Bliss
               95% merino / 5% cashmere
               100g = 380 meter
               met voor de strepen restjes Seta Tweed van Lang
naalden: 4 mm

Handschoenen:
patroon:  Red Flannel van Alicia Plummer
garen:     Retro van Lana Grossa
               56% merino / 34% polyamide / 10% apalca
               50g = 100 meter
               Het ruikt een beetje naar schaap, en dat is heerlijk!
naalden: 4 mm (denk ik; in elk geval veel minder dan de aangegeven 7 mm)

9 januari 2017

en dan heb je zomaar ineens

En zo heb ik zomaar ineens (voor zover je "ineens" kan zeggen na drie dagen superhard piekeren) een huis gekocht op oudejaarsavond 16u41.

Een tel van opluchting en trots. En aaargh, daar is het gepieker weer. Heb ik niet te veel geboden? Ga ik niet voor verrassingen staan wanneer ik erin trek. Want het moest snel gaan. Ik kan al vanalles opsommen waaraan ik geen aandacht gaf. Ik zag rampscenario's, mezelf superongelukkig, alsof ik mijn leven verknald heb.

Ik ga er niet over uitwijden. Ik doe mijn uiterste best om mijn rampscenariostem te onderdrukken. En stilaan begint het te lukken. OK, ik ben bang. Maar dat zal er wel bijhoren. Het is ook niet niets om dit allemaal alleen te beslissen.

Dankzij haar heb ik zelfs alweer zin om te bloggen. En hoe kan ik dit beter met deze portemonnee... de Mini Necessary Clutch Wallet van Emmaline Bags.


Mijn standaard van mini ligt wel elders. Deze is 14 op 11 cm en moet qua afmetingen niet onderdoen voor mijn echte portefeuille. Nu nog meedoen met de Lotto om de centjes erin te toveren. :-)

weetjes:
patroon:  Mini Necessary Clutch Wallet van Emmaline Bags
stof:        katoen van bij Stoffen Artevelde           
               Decovil light
               Vlieseline plakkatoen G700
grootte:   14cm lang, 11cm hoog, zo'n 3cm breed

10 december 2016

het toppunt van samen zijn

Twee weken geleden. Neefje van vijf komt een nachtje logeren, terwijl de grote broers met mama en papa naar de film gaan. Gewapend met een koffer vol klei. Want het neefje houdt van knutselen.

"Weet je nog dat je mij beloofd hebt dat we samen een roze lamp zouden maken?" Ja, dat weet ik nog. Maar als ik pas de avond voordien weet dat je komt, heb ik geen tijd meer om naar de winkel te gaan.

Een knuffel maken, was een waardig alternatief.


Waren voor mijn rekening: stof knippen (want het moest snel gaan, om 10u werd hij alweer opgehaald), de stof vasthouden tijdens het naaien.
Waren voor zijn rekening: de stofjes kiezen, de naaimachine bedienen en het knuffeltje opvullen.
Het patroon is de verdienste van mevrouw Khadetjes.

Nog nooit waren we zo samen, hij en ik. En ik vond het zalig. Zo zalig dat ik mijn avondeten ervoor gelaten heb (hij had al gegeten en wou alleen maar naaien). Zo zalig dat we in pyjama en voor het ontbijt hebben verder gewerkt. Ah ja, want de knuffel was het belangrijkste. Aankleden en eten deden we wel in de gauwte, vlak voor mama hem kwam halen.

Het ventje is zo superfier. En ik helemaal warm en ontroerd wanneer ik eraan terugdenk.

15 november 2016

frutselknoopjes

Ik viel voor de frutselknoopjes. Niets aan te doen. Alleen daarvoor al zouden er knuffeldoekjes gemaakt worden. Dankjewel, mevrouw Khadetjes voor je schitterend initiatief en je al even schitterende patronen!


Werken met nicky velours was andere koek. Alsof al mijn naai-skills in rook waren opgegaan. Dat rekt, dat verschuift, dat zorgt kortom voor frustratie. Ondanks vijf geknipte exemplaren wou ik er bij de tweede de brui aan geven. Maar bandwerk loont: bij de vierde had ik de slag eindelijk te pakken.

Een tochtje door de miezerige regen later, zijn de vreetz'oppers, de knuffeldoekjes en de pennenzakjes (waar ik niet onverdeeld gelukkig over ben) afgegeven in de Stoffenkamer.

Blij dat ik meedeed.

13 november 2016

een late bloggers for life actie

Vanaf mijn computerscherm staren vijf vrolijke en lieve monsterachtige wezentjes me aan. Ze zijn de aanleiding om na twee maanden blogstilte nog eens een bericht het wereldwijde web in te sturen. Hoewel ik nog steeds geen fan ben van bandwerk, primeerde hier de stelling "één is geen".



Ik stel me voor dat een kind op de kinderoncologie in Gent uit een grote mand een vreetz'opper ofte zorgenvriendje kiest. Het badstoffen hoofdje vangt tranen op, de mond tracht leed te verzachten en het hart is streelzacht. Dat het ziekenhuis maar een verre herinnering mag worden, dat wens ik al die kinderen toe.

13 september 2016

het favoriete springplekje herontdekt

Een dag spoedverlof. Eigenlijk twee, want ook nog morgen. Ik werk als business analist en dat is me op het lijf geschreven. Maar de ambtenarij... Wij zijn niet verenigbaar. Ik plichtbewust, veel verantwoordelijksheidszin en een teamplayer. De ambtenarij, of toch die enkele collega's die haar clichébeeld met verve vertegenwoordigen, laks, de weg van de minste moeite, je-m'en-foutisme.
Wanneer ik uit pure machteloosheid de neiging om te gaan gillen met moeite kan onderdrukken, mijn toevlucht moet nemen in het toilet om de tranen de vrije loop te laten, dan is het tijd voor verlof.
Gelukkig kan dat zomaar, van vandaag op morgen.


het favoriete springplekje herontdekt

Ik deed wat ik het liefste doe: naaien. Eerst werd de laatste hand gelegd aan mijn Lotta skirt. De derde ondertussen. Nummer één deed het goed. Maar bleek iets te breed (ondertussen weet ik dat ze al behoorlijk uitgerokken is). Nummer twee was een maat kleiner. Overmoedig. Buik intrekken, rits dichtdoen, krak... Nummer drie ergens tussenin. Buik intrekken is nog een vereiste, maar de rits houdt het. :-)


Daarna was het de beurt aan mijn favoriet der kleine tasjes. Maar dat is voor een andere keer.

weetjes:
patroon:  Lotta skirt van Compagnie M.
               maat XXL, maar dan 2 cm versmald                    
stof:        Cloud9 Poppy Turquoise van bij Pieke Wieke           
               Viscose voering van bij Stoffen Artevelde